Habang naghihintay ako ng tawag ng POEA, samot saring mga alalahanin ang mga pumapasok sa aking isipan at puso. Pano pala pag naka alis na ako? pano pamilya ko? kakayanin ko ba? maganda kaya ang mapapasukan ko? o malupit na amo? mga alalahaning gumagambala sa akin na unti unti naman nalilimot pag naiisip mo naman ang pamilya mo. Ano nga ba ang dahilan ang mag iibang bansa tayo..syempre una na jan ang pamilya natin at ang kahirapan dito sa Pinas. Ganun pala ang pakiramdam kahit matagal ka ng nag apply at hinanda mo na ang sarili mo na mag iiabng bayan ka .pero pag uwi mo dami pa rin palang iisipin at iintidihin. Naiinip tayo sa kahihintay na matawag pero pag anjan na tyak babahag ang buntot natin kasi ilang taon din tayong mawawalay sa ating mahal sa buhay. kahit anong paraan ang paghahanda andun pa rin ang pangamba.......(hehehe itutuloy)

Tama po pero go fighting na lang hehe ganyan din pakiramdam ko nung firstym kng mag aply

korek po kayo dyan lhat mhirap tlaga mangibang bansa lalo na ang mwlay sa ating mahal sa buhay andyan yung ma mi2ss mo sila in short pra kang mb2liw pero ika nga nila ang lyf ntin parang bisekleta lang yan kelangan mo pidalan pra di ka mwala sa balanse at para mkarating ka sa paroroonan mo gudnyt to ol

Ngayon pa nga lang nangungulila na ako hehehe. Araw araw pag pasok ko ng Office nadadaanan ko ang POEA tanaw kasi sa MRT laging sumasagi sa isip ko na sana maka alis tayong lahat. Masaya ng malaman na isang tawag na lang at magkakaron na tayo ng chance na makapagtrabaho sa Korea. Pero malungkot naman dahil sa realidad kailangan nating iwan ang ating pamilya para lang kumita ng malaki. Ang aking Ina ay 15 Years nag trabaho sa Japan, Ramdam ko ang hirap at lungkot ng isang anak na walang ina. Kaya nasa isip ko ngayon may mga anak ako sila naman ngayon ang makakaranas ng mga naranasan ko na. Salamat na lang sa Teknolohiya ngayon kasi may Cellphone at at Internet, Panalangin ko na lang sana kung san man ako palarin na makapag trabaho ay may ganung serbisyo upang kahit pano ay ma ibsan man lang kahit pano ang pangungulila. Kaya kong tanggapin ang lahat ng Hirap ng Trabaho kasi alam ko may pamilya akong nagmamahal at umaasa sa akin.........(Itutuloy) ang drama ko noh...hehehehe

talagang ganon kaya nga poh ....mind setting ka na sa pinas palang ....isipin mo na lang mas mahirap kung d ka gumawa ng hakbang para kahit papaano guminhawa ang buhay ng family natin....mas mahirap sa damdamin ang makitang nahihirapan ang family mo ng dahil sa yo ...kaya labanan nyo ang kalungkutan sa una lang yan dahil pag nakita mo ang mga ngiti sa kanilang mga mata dahil gumiginhawa sila ...yan po ay prize lss....sabi nga po apportunity knocks one ...

sa mga first timers na mapupunta sa mga liblib na lugar tinatawag pong (myeon)..country side na po halos yung setting.sa una nakakahomesick talaga kasi ibon at kulisap lang halos maririnig nyo at konti lang ang tao at may oras ang daan ng bus..pero wag po kayo mag alala kasi kahit bundok yung lugar napakaganda ng scenery lalo pagka winter sobrang ganda ng snow caps sa ibabaw ng bundok (maliban lang sa Busan area kasi evry 4 years lang ulan ng snow doon)at merong internet connection, phonebooth at may signal ng celpon ganun ka hi-tech..sementado ang kalsada at may kuryente..sa una lang po tlaga nakakapanibago depende kasi rin po sa tao yun after 3 months ok na yung iba 6 months.. pgka po naka tiempo tayo ng employer na matino binibigay yung amenities sa bahay may washing machine, mini ref, tv w/ cable connection at second hand na computer with internet connection pra di mahomesick..
kaya i-pagpray narin po natin na makuha tayo ng mabait na employer para maging masaya ang pag stay sa korea...

kahit ano man ang maging kalagayan natin sa pagpasok natin korea think positive lang tayong lahat kasi kung magpapadala tayo sa magiging imosyon natin tayo lang din ang mahihirap diba!kaya ang sigaw ng saloobin ko think positive walang aayaw!!!

Ang Pinoy kasi ma Emosyon at yung Values eh para sa Family.....kaya natin ang hirap kahit nga dito pa nga lang sa Pinas ang hirap na ng kalagayan natin. Pero tama kayo jan dapat dito pa lang sa Pinas eh i mind set na natin at i accept na malalayo tayo ng matagal sa pamilya natin. Laking pasalamat din sa mga kababayan natin na nagbibigay ng informasyon ukol sa kalagayan o experience ng mga EPS worker. Nagbibigay sila ng inspirasyon at gabay upang dito pa lang mapaghandaan na natin ang kakaharaping bagong buhay...Dala siguro ng pagka inip kaya maraming sumasagi sa aking isipan, mga naglalarong senaryo,pangamba at mga pangarap na gusto mong maabot pag nag trabaho ka na sa Korea...Marami na akong mga kaibigan na umalis meron sa Saudi,Dubai,Canada at America..lahat sila nangarap ,nagbitaw ng mga salita na hindi uuwi ng pinas na isang dukha. Iniisip ko rin bakit ngayon lang din ako nag lakas ng loob na makipagsapalaran sa kabila ng maraming Oppurtunidad na makapag ibang bansa. Hays siguro nga tadhana nga ito. Wala sa plano ko ang mag Korea at wala sa plano ko ang iwan ng matagal ang pamilya ko, pero natagpuan ko na lang ang sarili ko na nakapila sa OSCH gabi pa lang nag tyaga na akong pumila upang kinabukasan ay kahit pano mauna sa pila. kakatuwa pero ginawa ko yun ng walang abiso sa aking asawa, mga hakbang sa pag proseso ng mga papeles na kakailanganin upang marating ko ngayon ang kinalalagyan, Siguro nga tinadhana na ako ay makapasa at maghintay ng employer. Ngayon naman pangamba at alalahanin, pano ang magiging buhay ng isang tulad kong EPS worker ..pano ang magiging buhay ng pamilya ko?..makaka ipon ba ako?, maitataguyod ko ba sila?..magtatagumpay ba ako sa tinahak kong landas? Sapat ba ang ilang taon? hindi ba ako nagkamali sa aking desisyon? hehehe yan ang mga sumasagi sa akin araw araw pagasakay ng MRT at matanaw ang Blas Ople building sa di kalayuan...hays sana nga matawagan na tayong lahat. Isa lang ang alam ko masaya ako sa tinatahak ko ngayon...naway lahat tayo maging matagumapay sa napili nating landas.....(drama noh)

go! kuya uishiro!!kaya mo yan... goodluck

GO KUYA GO!!!!! naks kuya cge lang tuloy tuloy mo lang at ng maipadala natin kay charo santos concio yan... im sure maraming luluha sa kwento mong yan... ayyyy pati na rin pala kami kasi pare-pareho lang pala tayo ng mga adhikain sa buhay eheheheh.... basta kuya ang alam ko lang pwede kang maging writer sa tv or sa pelikula man im sure sisikat ka.... hihihi

ngayon pa lang po ay lubos na akong nagpapasalamat at ng aking mga kasama sa pagtangkilik nyo sa fewa/sulyapinoy site na ito at least ay mayroon kaming nagagawang tulong hindi lamang dito sa mga pinoy na nasa korea at maging ang mga kababayan namin na nanjan pa lang sa pilipinas...i respect all your opinions po at sana ay maging gabay natin ang bawat salita o paalala ng bawat isa sa tin...sa bawat tagumpay nga daw po natin ay may kapalit din na sakripisyo at sana po pagnakarating na kayong lahat dito sa korea sa south po ha at di sa north ay dala pa rin natin ang kahulugan ng "CONTENTMENT IN LIFE"kc yun po ang napapansin ko sa karamihan sa tin na di na pala nila namamalayan na may mas malaking nawawala sa ting buhay once na mas pinairal natin ang material na pangangailangan kaysa sa mga mahal natin sa buhay!!!!pagnarating nyo na po yung estado na may naipon na po kayo material things........subukan nyo din pong tanungin ang sarili nyo if masaya ba ako now o mas may iba pang bagay na higit na makapagpapasaya sa kin.......MGA MAHAL KO SA BUHAY!!!!